Leven ten tijde van corona: deel 3

Zijn alle onderzoekers wetenschappers?

Op bezoek bij een vriendin kwam ik bij een interessant vraagstuk. Ze zei dat haar vriend als wetenschapper tientallen jaren in de farmaceutische industrie had gewerkt. Haar diepgevoelde kritiek op het huidige coronabeleid, was in strijd met zijn hele carrière en expertise. Zij is dan geen wetenschapper, maar er zijn veel wetenschappers uit allerlei vakgebieden om heel verschillende redenen ook kritisch op het coronabeleid. De onafhankelijke artsen en medische professionals die zich hebben verenigd in het Covid Artsen Collectief* publiceren, vanuit hun zorgen over de schadelijkheid van de coronamaatregelen voor de volksgezondheid en kwaliteit van leven, veel onafhankelijk wetenschappelijke artikelen. Maar ook vanuit een economische invalshoek wordt er kritisch gekeken naar de keerzijde van dit beleid, zoals in het magazine ESB*. Het is maar hoe breed je je gezichtsveld maakt, of je ook de beleidskritische deskundigen en wetenschappers hoort.

Hoe kan het zijn dat de ene wetenschapper kritisch is op het coronabeleid, en de andere wetenschapper via het RIVM juist het beleid richting geeft? Vreemd. En het is ook vreemd dat die wetenschappers van het RIVM alleen maar op basis van aannames en verwachtingen (“De kans op… wordt waarschijnlijk groter, als…”) en niet op basis van feiten hun advies geven. Een advies dat zo’n beetje het hele coronabeleid bepaalt. Terwijl andersdenkenden niet serieus genomen worden, wetenschapper of niet. Dat klopt toch niet? Wat is een wetenschapper dan eigenlijk? Zijn er verschillende soorten wetenschappers op dezelfde wetenschappelijke gebieden? Hoe kunnen er tussen hen zulke grote verschillen zijn? Zijn het dan wetenschappelijke overtuigingen die zo verschillen? Hè, wetenschappelijke overtuigingen…?

Met deze vragen door mijn hoofd draaiend, dacht ik aan kunstenaars. Sommige kunstenaars gaan naar de kunstacademie, terwijl anderen hun kunstenaarschap autonoom vormen en ontwikkelen. Zowel afgestudeerde als autodidactische kunstenaars hebben het vaak moeilijk om financieel rond te komen. Vaak zoeken ze dan een baantje ernaast. Soms is dat baantje iets waar ze hun creatieve vaardigheden in dienst stellen van een bedrijf. En als je dan bijvoorbeeld een grafisch vormgever bij een reclamebureau wordt, en je laat je autonome artistieke creatie los omdat je het leven in armoede zat bent, kun je dan jezelf nog wel een kunstenaar noemen?

Moet een onderzoeker onafhankelijk zijn om zichzelf wetenschapper te mogen noemen?

Als we dezelfde gedachtegang op de wetenschap toepassen, zou je dan zeggen dat iedereen die een wetenschappelijke studie heeft gedaan en die onderzoek doet een wetenschapper is, ongeacht wie zijn onderzoek financiert? Of is een wetenschapper juist iemand die alleen de wetenschap zelf dient, iemand die autonoom, belangeloos en zo objectief mogelijk is? De vraag is dus, of een wetenschappelijk onderzoeker onafhankelijk moet zijn om zichzelf wetenschapper te mogen noemen.

Zou dit onderscheid tussen wetenschappers die de wetenschap dienen en wetenschappers die de belangen van bedrijven dienen, de twee tegenstrijdige wetenschappelijke geluiden verklaren die we horen in de corona-discussie? Ik hoor je denken: ”Het RIVM bestaat toch uit mensen die door de overheid worden betaald?” Hoe zijn zij dan gevormd? Zijn zij onafhankelijke onderzoekers geweest voordat zij bij het RIVM kwamen, of zijn zij toen betaald en gevormd door de farmaceutische industrie? En dienen zij de wetenschap, en daarmee de hele mensheid? Of is er misschien een wetenschappelijk/farmaceutische overtuiging in hen ontwikkeld tijdens hun vorming, die in strijd is met de neutraliteit die wetenschappers zo kenmerkt die autonoom zijn?

Een vergelijkbare tegenstrijdigheid is er te bespeuren in de wereld van de gezondheidszorg, die ik voor de gein meestal de medische marktplaats noem. De medisch specialisten, virologen en ziekenhuisdirecteuren die je op de TV ziet, staan allemaal achter de regering en zijn unaniem kritisch op iedereen die kritiek levert op de coronamaatregelen. De enige overheidskritische geluiden die zij laten horen is dat het soms nog wel wat strenger mag qua maatregelen. Terwijl je op het internet van grote getale wetenschappers, economen, (geestelijke) gezondheidszorgers, psychologen en (huis)artsen kunt lezen en horen dat ze het vanuit verschillende perspectieven en om allerlei redenen het erg oneens zijn met het coronabeleid. Open en genuanceerde gesprekken tussen mensen met verschillende visies over dit onderwerp, worden op TV en in de kranten helemaal niet gevoerd. Dat is wel heel apart. En dan vraag je jezelf toch af waarom niet? Waarom geeft de TV al haar zendtijd aan de voorstanders van het coronabeleid, en geen tijd aan veelzijdige dialogen en discussies erover? Opinievorming is op deze manier toch wel een beetje een eenzijdig verhaal geworden.

Wie betaalt, die bepaalt

Is er in de journalistiek dan net zo’n probleem met de onafhankelijkheid als de kunstenaar en de wetenschapper die hebben? Bestaat er nog journalistiek in ons land die economisch (en politiek) onafhankelijk is? En kunnen we dan meteen hetzelfde zeggen van de politiek, waarin ook alleen de meest extreemrechtse figuren nog hoorbaar kritiek leveren op de steeds verdergaande inperking van burgerlijke vrijheden? En de rechtspraak, wordt die dan ook door belangen bepaald? Dat zou je bijna wel denken, als je leest dat Waku Waku (restaurant in Utrecht) dicht moest. Zij weigerden hun gasten te controleren op vaccinatiebewijs, omdat zij hun gasten niet wilden discrimineren. Waarom kiezen rechters, als het gaat om schendingen van de grondwet door de overheid via noodwetten, tijdens de laatste 1½ jaar, op gebieden van discriminatie, sociale uitsluiting, het recht op zelfbeschikking, privacy en lichamelijke integriteit, toch overduidelijk steeds weer om niet op te komen voor de burgers en de grondwet?

Mijn buurman zegt altijd: “Wie betaalt, die bepaalt”. Misschien is dat het, en heb ik gewoon wel last van een wereldmaatschappij die in bijna alle gebieden geprofessionaliseerd is, waarin iedereen betaald wordt om de belangen te dienen van de bedrijven met de grootste kapitaalkracht. De oliebedrijven houden de olie-afhankelijkheid in stand en blokkeren de ontwikkeling van schone energiebronnen. De wapenindustrie houdt het geweld in stand. De farmaceutische industrie houdt de ziekteverspreiding en de medicinale afhankelijkheid in stand. En ga zo maar door. En hoe zit het met de media en de overheid? Wiens belangen zouden zij werkelijk dienen…?

Tijdens het schrijven van deze column, wordt ik ingehaald door de werkelijkheid. Ik lees zowaar bij de NOS een kritisch bericht over het RIVM (27 oktober 2021). Die zou belangenverstrengeling in het onderzoek naar de schadelijkheid van windmolens voor de volksgezondheid verhuld hebben. De onderzoekers en de reviewers bleken banden te hebben met de windmolenindustrie. Het mag nog niet over corona gaan, maar toch verrassend dat de NOS wel kritisch nieuws begint door te geven over het RIVM, dat misschien toch niet zo begaan is met ieders welzijn als gedacht. Gaat de wind dan toch draaien?

Een paar dagen later merk ik dat de wind inderdaad aan het draaien is. In de Volkskrant van 2 november staat een genuanceerd interview over vaccinatiespanning, met daarin een kwetsbare en open dialoog tussen moeder en zoon (18) die maandenlang lijnrecht tegenover elkaar hebben gestaan in de vaccinatiediscussie. Ze vertellen dat het binnen het gezin vaak tot spanningen, ruzie en tranen heeft geleid. Beiden krijgen in het stuk de ruimte om hun standpunten uit te leggen. Zo fijn als iedereen weer recht krijgt op zijn eigen mening of visie, en zich ook openstelt voor de informatie en ideeën van de ander. Dan krijgt de samen-leving weer een kans en worden we niet langer uiteen gedreven door belangen.

* Links naar genoemde websites en artikelen:

https://artsencollectief.nl/

https://esb.nu/esb/20067795/zonder-kritische-evaluatie-van-het-coronabeleid-volgen-meer-lockdowns

https://nos.nl/artikel/2403275-rivm-verzweeg-invloed-sector-op-onderzoek-naar-gezondheidsrisico-s-windmolens

https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/joep-is-wel-gevaccineerd-zijn-moeder-niet-onze-ruzies-eindigen-altijd-in-tranen~b27a344c/ (is ook op Instagram te vinden)

www.globalsoul.nl

Geplaatst in Global Soul Column | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 reacties

Het Sprookje van deze tijd

Deel 1: Pappa Autoriteit en zijn collega’s experimenteren erop los

In een gesprek over corona en het coronabeleid, zocht ik naar de betekenis van deze tijd voor de mensheid. Waarom hebben wij als wereld toch deze ervaring? En zo kwam ik bij een sprookje uit van Pappa Autoriteit die samenleefde met twee, nog steeds thuiswonende kinderen van in de dertig. Pappa verzorgde zijn kinderen steeds minder. In plaats van ze zakgeld te geven zoals eerder, moesten ze de laatste tijd juist een bijdrage betalen om thuis te kunnen blijven wonen. De bijdrage werd steeds hoger en hoger, waardoor die opgeteld zelfs hoger was geworden dan de huur van het ouderlijk huis en de verdere kosten van hun levensonderhoud.

Pappa had van zijn kinderen, die maar niet volwassen willen worden, een winstgevende onderneming gemaakt. Hij verhuurde zijn kinderen regelmatig voor medische experimenten aan zijn vriend Farma-Pappa. En daar verdiende hij goed geld mee. Samen met Farma-Pappa fantaseerde hij regelmatig om te gaan experimenteren met absurd strenge regels voor zijn kinderen. Wat als hij het zakgeld dat ze als kind hebben gekregen, nu eens onrechtmatig zou verklaren? Samen met de opgebouwde rente zou dat een schuld worden die ze nooit konden afbetalen… Ze vonden het machtig interessant om met zulke experimentele gedachten te spelen.

Eigenlijk zat Pappa Autoriteit te wachten op het moment dat zijn kinderen het niet meer zouden pikken, in opstand zouden komen en eindelijk op eigen benen zouden gaan staan. Maar ja, dat leek er nu nog niet in te zitten. Voorlopig vond hij het nog wel een leuk spel, om te kijken hoe ver hij kon gaan, tot hoe ver ze meegingen in wat hij bedacht. En tot nu toe wist hij ze, met verdraaide feiten en voor hen onbegrijpelijke wetenschappelijke termen, nog steeds bang genoeg te houden voor de grote boze buitenwereld. “Zonder mij redden jullie het niet” zei hij, als ze weer eens klaagden over de regels die steeds strenger werden. En dus bleven zij in zijn macht en respecteerden ze nog steeds zijn huisregels.

De kinderen had hij opgevoed met het idee dat hij alle kennis in pacht had. Dus hoefde hij er alleen maar voor te zorgen dat iedereen die zijn kinderen te zien of te horen kregen, ofwel aan zijn kant stond, of ongeloofwaardig was. Voor dat ongeloofwaardig maken had hij laatst twee woorden bedacht: fake news en complotdenkerij. Dat laatste was vooral handig als iemand precies benoemde wat er niet klopte aan zijn bewind.

Pappa Autoriteit had bij de social media gelukkig genoeg vriendjes zitten. Deze Virtuele Pappa’s zagen erop toe dat alle kritische geluiden die botsten met zijn thuisregime in het complotdenkkamp werden geduwd of gecensureerd werden. En ook de andere media lieten geen enkel kritisch geluid meer doorsijpelen. Zo leek het er wel op dat alle media een collega-Pappa aan het roer hadden staan, die ervoor zorgde dat er geen vuiltje aan de lucht zichtbaar werd, en er geen wanklank hoorbaar werd. Maatschappijkritische journalistiek en vrijheid van meningsuiting pasten echt niet meer bij onze tijd…, tenminste, dat vonden de Pappa’s.

En ook in de politiek had Pappa Autoriteit zijn medestanders gevonden. Zeker sinds zijn vriend Farma-Pappa de kans had gegrepen om zijn politieke invloed enorm te vergroten. Er was namelijk een onbekend virus gekomen, dat Farma-Pappa de kans had gegeven om als deskundige iedereen te overtuigen van de enormiteit van deze dreiging. In samenwerking met alle Pappa’s in de politiek en in de media, lukte het hem om heel succesvol overal angst te zaaien voor het virus. De statistieken werden slimmer dan ooit tevoren ingezet, om de kinderen voortdurend in een stand van ongerustheid en angst te houden. Als het ene verontrustende cijfer weer een beetje bijtrok, dan werd de aandacht verlegd naar een ander alarmerend getal. En het werkte goed.

De Politieke Pappa’s waren erg onder de indruk, gaven Farma-Pappa bijna complete zeggenschap over het beleid. En ook de meeste kinderen, die maandenlang met dreigende voorspellingen door waarschuwende Pappa’s bestookt waren, gingen mee in de politiek van Farma-Pappa. Want “de Pappa’s zullen wel weten wat het beste is in deze situatie”. En zo wist Farma-Pappa zijn genetisch manipulatieve wondervaccin als enig mogelijke lichtpuntje in de duisternis, breed geaccepteerd en gefinancierd te krijgen.

Maar in voortdurend overleg met Pappa Autoriteit, ging hij nog veel verder in het bespelen en indoctrineren van de kinderen. Hij slaagde erin om hen zo bang voor het virus en afhankelijk van hem te maken, dat het een taboe werd om zelf te denken of te luisteren naar je eigen gevoel. Of nog erger: je niet te houden aan de voorschriften, die een steeds minder vrijwillig karakter kregen. 

Want zijn oplossing was niet alleen medisch van aard. Het impliceerde ook een complete gedragsverandering. En de gedragsregels veranderden ook nog eens voortdurend. Dan mocht je dit weer wel en dat weer niet, en even later was het weer andersom. Steeds moest er weer een andere sector dicht. De scholen dicht, weer open en weer dicht. De meeste winkels moesten dicht, maar winkels waarin je verslavende middelen kon kopen, zoals coffeeshops, slijterijen en telefoonwinkels, mochten open blijven. Kinderen mochten op een gegeven moment op hun eigen kamer nog maar een halve bezoeker per dag ontvangen. En de Pappa’s overweegden om dat aantal zelfs nog te verlagen, mocht het nodig zijn. Eigenlijk was het voor niemand meer te volgen waarom dit allemaal nodig was en de redenen waarom de regels steeds weer veranderden. Kinderen die daarover gingen nadenken raakten in de knoop, dus deden de meeste dit maar niet meer.

Er was ook een maatregel waar Farma-Pappa geen medische noodzaak bij kon verzinnen. Maar de rondwoekerende angst voor dit chronisch onbekende virus en het algehele ongeduld met deze verschrikkelijke tijd, zorgden ervoor dat de politieke Pappa’s een oogkleppen-plicht invoerde. Symbolische maatregel of niet, je niet eraan houden was niet alleen strafbaar, maar werd door veel mede-kinderen ook nog als asociaal en onverantwoordelijk beschouwd. En zo ontstond er ook nog spanning tussen de brave en de ongehoorzame kinderen onderling. Voor kinderen die hun evenwicht dreigden te verliezen als ze oogkleppen op hadden, was er de mogelijkheid om een opvallende badge te kopen, die ze konden opspelden en waarmee ze vrijstelling kregen voor de oogkleppen-plicht.

Toen er ook nog een avondklok ingevoerd werd, was dat de druppel die de emmers van duizenden jongeren in het land deed overlopen. Samen met de kinderen van Pappa Autoriteit kwamen ze in opstand. Ze gingen de straat op om te protesteren. Maar ja, dat mocht niet van de Pappa’s van het land, omdat het tegen de voorschriften inging. Dus werd de politie ingezet om het verzet te stoppen. Vanuit alle opgebouwde frustraties in de afgelopen maanden waarin hun vrijheid keer op keer werd ingeperkt en afgepakt, en doordat ze niet wisten hoe ze op een goede manier in opstand konden komen tegen het beleid van de Pappa’s, schoot hun frustratie alle kanten op. Zo ontstond er een explosie van geweld die zijn weerga niet kende.

Men reageerde geschokt. Dit hadden de Pappa’s en veel kinderen nooit verwacht. In de Pappa-media werd er eenzijdig schande gesproken van het geweld, zonder dat iemand aan het woord gelaten werd die iets begreep van de jongeren en hun boosheid. En voor straf moesten de jongeren die waren herkend op de gemaakte beelden eventjes de gevangenis in, zodat ze al een beetje konden wennen. En ze moesten al hun geld en bezittingen inleveren, om te betalen voor de schade die ze veroorzaakt hadden. Pappa Autoriteit had zijn kinderen daar gelukkig voor kunnen behoeden, omdat hij beloofd had ze zelf te straffen voor hun deelname aan de demonstratie. Zou hij nu dan toch het snode zakgeld-plannetje doorvoeren…?

Wordt vervolgd….

Ik kan alvast verklappen dat in deel 2 Mamma Aquarius ten tonele zal verschijnen.

PS: Ik ben benieuwd naar jullie reacties. Hoe zou jij willen dat het verder gaat met de jongeren en de kinderen van Pappa Autoriteit? Wat kunnen ze doen? 

Geplaatst in Global Soul Column | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

Van angst naar vertrouwen

Het echte leven begint waar controle eindigt

Het jaar 2020 heeft een pandemie van angst teweeg gebracht. De angst voor het verlies van controle heeft door de samenleving heen gewoekerd, veel meer nog dan het virus. Ik wil je uitnodigen om te accepteren dat er eigenlijk maar heel weinig is dat we kunnen controleren in het leven. En juist die dingen maken het leven mooi, moeilijk, uitdagend en interessant. Ik zou zelfs willen stellen: het echte leven begint waar de controle eindigt. De wilde natuur bijvoorbeeld. De liefde. Een crisis in je leven die aangeeft dat het anders moet. Een plan dat niet door kan gaan, waardoor er vrije ruimte ontstaat. Een baan die je kwijtraakt, waardoor je de kans krijgt om een nieuw pad te kiezen….

The crack is where the light gets in. Dat is ook waarom ik altijd veel meer genoot van het reizen door materieel gezien arme landen, dan door het (relatief) perfect georganiseerde Nederland. Een treincoupé vol digitaal geoccupeerde mensen is gewoon niet zo inspirerend. Eerder dodelijk voorspelbaar en saai. Van een paar Latijns-amerikaanse vrienden leerde ik tijdens nachtelijke wandelingen door gevaarlijke delen van een Ecuadoraanse stad, dat angst nooit een optie was. Dan zou je een hoop narigheid aantrekken. Nee, om te overleven moest je wakker en alert zijn. En mocht iemand erover denken om je te bedreigen, dan moet je laten weten dat je diegene doorhebt en dat je toch niet bang bent.

Angst is niet alleen gevaarlijk. Het is ook ongezond. Ik ken mensen die door de stress van de afgelopen maanden allerlei serieuze, stressgerelateerde gezondheidsproblemen hebben gekregen. En iedereen weet dat angst een slechte raadgever is. Als je je door angst laat leiden en deze pas weer loslaat als de controle schijnbaar hersteld is, dan heb je een waardevolle kans gemist. Zo zitten veel mensen te wachten op een vaccin, dat ze op eigen risico kunnen krijgen. Het laat zien hoe wanhopig mensen op zoek zijn naar het herstel van die controle.

Omdat het zo’n uitdaging is voor bijna iedereen, wil ik het hebben over de andere optie: vertrouwen. Waarop moet je vertrouwen? Waarop kún je vertrouwen? Je hebt de afgelopen maanden gezien wat er gebeurt als je vertrouwt op iets dat kan wegvallen, een schijnzekerheid. Toch geeft dat je wel de kans om je vertrouwen te herijken en te baseren op iets anders dat niet om kan vallen. Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt, dat ik als authenticiteitscoach nogal een promotor ben van het zelfvertrouwen als basis.

Het is algemeen bekend dat zelfvertrouwen een goede raadgever is. Toch? Maar hoe krijg je zelfvertrouwen als veilige basis in jezelf? Hoe stap je in dat vertrouwen? Hoe krijg je weer een helder en schoon contact met de stem van je hart? Ik zou graag een pasklaar antwoord hebben op deze vragen. Maar iedereen heeft zijn eigen antwoord hierop. Iedereen heeft op een bepaald punt in zijn of haar leven iets beleefd, waardoor dat zelfvertrouwen van binnenuit, is verdwenen. Het is het moment waarop het leven gecompliceerd is geworden, toen er iets gebeurde dat je onzeker heeft gemaakt. Je bent toen verstoten uit je kern, uit je authenticiteit en uit je onvoorwaardelijke vertrouwen. Het gekke is dat dit pijnlijke moment, waar jij geen schuld aan hebt gehad en dat zo’n impact op je leven heeft gekregen, nog niet eens het grootste probleem is. Nee, het is vooral hoe je er daarna mee omgegaan bent, of er juist niet mee omgegaan bent.

Wat je meemaakt krijgt pas waarde als je het verwerkt. Door inspirerende ervaringen te verwerken, vergroot je je bewustzijn. En als je iets traumatisch meemaakt, is verwerking nodig om de wond te helen en de boosheid, het verdriet, de angst weg te laten vloeien. Dus verwerking is het meest essentiële wat we kunnen en zouden moeten leren in ons leven. Het verrijkt en verschoont je leven. Het laat je leren van je ervaringen, en het maakt je steeds sterker en bewuster.

Als het zoiets essentieels is, waarom leren wij er dan niks over op school en thuis? Tja, dat is ook mijn vraag altijd geweest. En nog. Wij moeten dat blijkbaar nog steeds zelf uitvogelen, wat we vaak pas doen nadat we vastgelopen zijn in het leven of op het werk. Maar goed, beter laat dan nooit.

Ik ben geneigd om hier nu te gaan uitleggen wat verwerking is, maar mijn ervaring is dat je dan afhaakt omdat het te theoretisch wordt. Kennis over verwerking is niet persoonlijk genoeg. Ik heb het ook eerst moeten ervaren, om te ontdekken wat het precies is en hoe het moet. Als je er klaar voor bent om jezelf schoon te maken en je te bevrijden van de ballast die je al een tijdje met je meedraagt, dan wil je persoonlijke aandacht en uitleg, en echte (wederzijdse) communicatie. Dan wil je ook vragen kunnen stellen en jouw situatie of ervaringen kunnen delen.

– Als je hierover meer wilt lezen kun je mijn boekje “Een essentialistische kijk op authenticiteit” in PDF vorm bestellen.

– Als je hierover een kleinschalige, interactieve lezing wilt bijwonen, dan kan dat. Je kunt je aanmelden per mail, en dan organiseer ik een gelegenheid zodra het weer kan. Of je zorgt zelf voor een klein groepje van geïnteresseerden en nodigt mij uit om te komen spreken. Mail: stefvanbeek@hotmail.com

– Als je liever een persoonlijk traject authenticiteitscoaching wilt beginnen, kun je contact opnemen om je wens en de mogelijkheden te bespreken. Je kunt bijvoorbeeld beginnen met een Tripje naar de Vrijheid, of deelnemen aan een Retraite aan Zee (2 etmalen lang aandacht, rust, persoonlijke ontwikkelings-inspiratie en genieten in Zeeland).

Geplaatst in Global Soul Column | Een reactie plaatsen

Leven ten tijde van corona: deel 2

Alles is anders. Tijd om in de spiegel te kijken?

Je leert mensen wel kennen in deze tijd van de corona-crisis. Zoals dat in elke crisis of oorlogstijd eigenlijk wel het geval is. Vanuit hoe iedereen reageert op deze veranderde werkelijkheid kun je heel veel opmaken. Dus waarom zouden we niet even stilstaan bij hoe de overheid en jij zelf omgaan met deze tijd van onzekerheden? Tijd genoeg, toch?

Wat zegt het over onze overheid? 

De nieuwe regels in deze crisis worden bepaald door de overheid. Wat mij opvalt in de persconferenties is dat er aan de ene kant wordt erkend dat we nog steeds niet zo veel weten, maar dat er wel beslissingen genomen worden die voor iedereen gelden. Waar ik me een beetje aan stoor, is dat de schijn gewekt wordt dat ze zich beroepen op wetenschappelijk onderzoek, maar dat in alle gepresenteerde “feiten” de woorden “waarschijnlijk”, “de kans op besmetting” en “dan wordt de kans groter dat” worden gebruikt. Er is in wezen nog bijna niks wetenschappelijk bewezen van dit nieuwe fenomeen. Het OMT (Outbreak Management Team) heeft allerlei waarschijnlijkheden in maatregelen omgezet, die door de bange overheid worden opgelegd aan de bevolking in het hele land. Terwijl er niet overal dezelfde corona-werkelijkheid is.

Zonder harde bewijzen heb ik persoonlijk moeite met het idee dat je besmet kunt worden door iemand die nog niet ziek is, of die geen symptomen vertoont. Een echte bangmaker is dat voor velen. Een andere twijfelachtige bewering die onze overheid doet, is dat we de ouderen beschermen door ze op te sluiten. En dat terwijl het zorgpersoneel zelf in en uit loopt, zonder dat zij beschermende kleding en mondkapjes dragen. Zo kunnen zij de bejaarden en dementen besmetten, terwijl essentiële, voedende contacten met gezonde geliefden van hen weggehouden wordt. Is dat beschermen? En dat allemaal omdat we misschien dingen weten die extra gevaarlijk voor hen kunnen zijn. Wie vertegenwoordigt die ouderen eigenlijk…?

Is de maakbaarheid van onze maatschappij nog wel overtuigend?

Wetenschappers en rationeel ingestelde mensen geloven erg in de maakbaarheid van alles eigenlijk. Onze bijna alleskunnende en bijna allesbeheersende systeem maakt op dit moment dus even een behoorlijke crisis mee, die zelfs onze overheid bang maakt. Want wat gebeurt er? Er is een virus uitgebroken dat wereldwijd slachtoffers maakt. Ja maar dat doet de griep toch ook elk jaar? Nee, dit is veel erger. Waarom? Omdat we niet precies weten hoe dit virus werkt en in elkaar zit, zijn deze doden veel erger dan de griep, hongersnood of aids. Maar het zijn toch net zo goed doden? Zijn het er zoveel mee dan? Nee, daar gaat het niet om. We zijn de controle kwijt, daar gaat het om. We weten bij COVID-19 niet wie er ziek wordt en wie er dood gaat. We begrijpen het niet, begrijp dat dan! 

Net zoals kinderen die erachter komen dat Sinterklaas niet bestaat, valt er ook voor ons een zekerheid weg dat de wetenschap alles weet en dat de overheid ons tegen elk gevaar beschermt. De maakbaarheid van het leven, de veiligheid en de realiteit blijkt een illusie te zijn. 

Zo is deze crisis voor mijn gevoel een enorme kans voor iedereen om die illusie, de schijnzekerheid van de maatschappij zoals die was voor deze crisis, op te geven. Als het systeem dat eeuwenlang is opgebouwd onder leiding van kerk, wetenschap en economie, door zo’n klein virusje ontworteld kan worden, dan hebben we te veel vertrouwen geschonken aan een onbetrouwbare basis. Het vertrouwen verliezen in een basis, die de wereld qua natuurlijke rijkdommen, dieren en mensen uitput en uitholt, is een verademing. Zo’n onverantwoordelijk systeem dat om geld en macht draait, dat de verschillen tussen rijk en arm chronisch blijft vergroten en waarin de beslissingen van overheden en bedrijven op een steeds kortere termijn gericht zijn, kun je met een gerust hart een decadent systeem noemen.

En kom jij nu ook tevoorschijn?

Dat deze crisis helpt om de kwetsbaarheden van dit geglobaliseerde wereldsysteem bloot te leggen, geeft ons de kans om te zien wat er allemaal niet klopte en te bedenken hoe we het anders willen. Daar dient elke crisis voor. Wat voor wereld willen we eigenlijk? Zijn we bereid om onze rijkdommen eerlijk te verdelen met onze medemens? Zijn we bereid om de natuur als gelijkwaardige te zien, waardoor we niet langer onbeperkt en onverantwoordelijk ervan kunnen nemen wat we willen, zonder iets terug te doen om de balans te herstellen? En persoonlijker: jij wordt door deze crisis misschien ook stil gezet om je af te vragen welke rol jij zelf speelt. Ben je blij met die rol? Ben je gelukkig met je leven, je relatie, je gemaakte keuzes, je werk? Leef jij je droom of passie? Of heb je tot nu toe een “belang-rijk” en praktisch leven geleid, dat paste in het systeem waarin je bent opgegroeid, of in het verwachtingspatroon van anderen?

Vrijheid is dat je met vertrouwen vanuit je hart gaat kiezen wat jij wilt en wat jou vervult. En dat je altijd mag terugkomen op eerder gemaakte keuzes, zodra je daar niet meer achter staat. Of omdat je simpelweg een andere keuze wilt maken die beter voelt. Dan kom jij persoonlijk tevoorschijn en laat je jezelf zien. En laat nu net de Koning dit voorbeeld gegeven hebben tijdens de Dodenherdenking van 4 mei, die door een bijzonder persoonlijke speech ineens veel meer mensen positief wist te raken. Ineens kregen we te zien wie hij is en dat is prachtig. Sowieso waren de 4 en 5 mei van 2020 door deze bijzondere omstandigheden voor mijn gevoel veel persoonlijker, inhoudelijker en betekenisvoller dan in eerdere jaren, toen het soms niet meer dan een ritueel en een feestje leek. Brengt de corona ons dan toch iets goeds?

Gaan we geholpen door deze corona-crisis misschien allemaal iets meer stilstaan, iets meer voelen en iets meer open en kwetsbaar zijn, nu we ook echt stilgestaan hebben bij de vrijheid, en dat die niet vanzelfsprekend is? De vervolgvraag die dan nu nog rest is: waar dient jouw vrijheid en leven eigenlijk voor? Bij elke keuze die je maakt krijg je een nieuwe kans om te voelen wat je wilt vanuit je hart, om jezelf uit te drukken en persoonlijk te zijn. En vertrouw er dan maar op dat ook jouw openheid goed ontvangen wordt, net zoals die van de Koning.

http://www.globalsoul.nl

Geplaatst in Global Soul Column | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Leven ten tijde van corona: deel 1

Hoe ga jij ermee om?

Bridge Over Troubled Water
Bridge Over Troubled Water

Wie had gedacht dat zeker de eerste helft van het jaar 2020 zo ingrijpend beïnvloed zou worden door een virus? En dan niet alleen voor een paar landen, maar voor grote delen van de wereld.

De overheden en de media
Omdat COVID-19 (corona) een nieuw, onbekend virus is, hebben wij er nog geen antistoffen voor. En omdat er in zo’n korte tijd zo veel mensen aan overlijden en vele anderen er serieuze longontstekingen van krijgen, is het logisch dat iedereen ervoor gewaarschuwd wordt. China, Italië en Spanje en Frankrijk gaan er op de ene manier mee om, met een lockdown. En Nederland heeft naast het sluiten van allerlei plekken van samenkomst, ons de ruimte gegeven om zelf in te schatten hoe we op een veilige manier in de publieke ruimte kunnen bewegen. Ze noemen het een intelligente lockdown met een stuk eigen verantwoordelijkheid. Het was vertederend om Rutte en Hugo, oeps, De Jonge, ons als medelanders zo te zien toespreken. Die knusse, samenhorige, kritische, eigenwijze, sociale, individualistische, anti-autoritaire en toch ook brave volksaard van ons is nog springlevend, en onze politici spelen erop in. Ik moest denken aan het nummer “15 miljoen mensen” op dat hele kleine stukje aarde….

De regels die ons wél voorgeschreven werden, kwamen neer op dat we 1,5 meter afstand tot anderen bewaren. Verder moeten we zeer regelmatig onze handen wassen met zeep. En als we ons ziek voelen, dat wil zeggen verkouden, grieperig, koortsig of benauwd, dan moeten wij onszelf in quarantaine plaatsen. Maar daar komt wel het eerste moeilijke punt. We kunnen bij twijfel niet even een corona-test doen, om te kijken of we echt corona hebben of niet. Wie wil er nou toegeven dat hij misschien ziek is en wekenlang binnen blijven, zonder zeker te weten of dat nu echt wel nodig is? De onzekerheden zijn het moeilijkste om mee om te gaan. De overheid weet ook nog maar heel weinig over deze ziekte, maar wel genoeg om maatregelen te treffen die ons enige houvast moeten geven.

Nu zag ik dat één van de symptomen benauwdheid was, omdat de luchtwegen aangetast worden. Maar als je het ergens benauwd van krijgt dan is het van het nieuws, met zijn morbide cijfers, elke dag zoveel doden erbij, het hoge aantal mensen op de intensive care en alle schrijnende persoonlijke verhalen. Het nieuws sinds begin maart maakt je ziek, en deze ziekte die een combinatie van COVID-19, globalisering en meedogenloze media-aandacht is, heet angst.

Hoe moeten we dit alles zien?
Het is alsof we deel uitmaken van een enorm wereldwijd experiment. In elk land zijn de omvang van de ziekte en de overheidsmaatregelen weer net anders. En hoe reageren mensen daarop? Waarop? Niet alleen op de ziekte en de overheidsmaatregelen, maar ook op het niet weten van zo veel dingen. Het niet compleet bekende besmettingsgevaar. Het onverklaarbare enorme verschil in hoe ziek mensen worden die het krijgen. Wat kun je er tegen doen? En krijgen wij wel alle informatie?

Zo ben ik zelf dagelijks een hoge dosis vitamine C gaan slikken, omdat ik weet dat het je weerstand versterkt. In de VS hebben artsen het ook ingezet tegen dit C-virus. Mijn boerenverstand verwondert zich erover dat de informatie die we krijgen eigenlijk alleen gericht is op het voorkomen van besmetting, terwijl er helemaal geen informatie gebracht wordt over wat je kunt doen om je fysieke gezondheid te versterken. Om over de geestelijke gezondheid nog maar te zwijgen…

….Of toch maar niet. De geestelijke gezondheid wordt niet alleen door de media aangevallen met hun angstoffensief. Ook de maatregelen vanuit de overheid helpen niet echt. De schade voor de geestelijke gezondheid van de mensen lijkt niet meegenomen te worden in het op alle mogelijke manieren bestrijden van de risico’s op besmetting. Waarom zou mijn gezonde vriend, die liedjes zingt met demente bejaarden, hen niet meer mogen bezoeken? Is het risico dan niet minder erg dan het gemis van de levensvreugde die hij wekelijks teweegbrengt? En als ouderen in verzorgingstehuizen in hun laatste levensfase zitten, waarom zou je de kinderen niet bij hen laten? Of de maatregelen bij begrafenissen, waarop maar 10 mensen mogen komen. Echt intiem en fysiek afscheid kunnen nemen van een geliefde die stervende is, of die net overleden is, is essentieel, onder andere voor het verwerkingsproces. Daar moet je niet aankomen met risicovermijdende maatregelen. In deze angstige tijden lijkt geestelijke gezondheid als een luxe gezien te worden, waar nu even geen ruimte voor is. Terwijl er nu juist op dat gebied heel veel gebeurt met iedereen. Gelukkig wordt ons wel verteld dat we elkaar moeten helpen en dat we bij elkaar betrokken moeten zijn. Dat is mooi en mag wel blijven, vind je niet?

Hoe iedereen anders reageert
Het is interessant te zien hoe iedereen weer anders reageert op de onbekende risico’s, op de overheidsmaatregelen, en op het veranderde leven. Want anders is het wel. De één werkt nu thuis, met het hele gezin in huis. En hoe is dat voor de kinderen die nu thuis zitten, die door razendsnel ingevoerde onderwijs-groepsapps, virtueel toch nog naar school moeten? Dat lijkt me balen. Zeker voor die kinderen die het thuis niet zo fijn hebben. Veelzijdig is het wel, die corona-crisis. Weer een ander zit in isolatie omdat er geen werk, studie of sociaal leven meer mogelijk is. Terwijl degene met een vitaal beroep in de zorg extra lange dagen draait om corona-patiënten te redden.

Dat laatste vind ik trouwens nog wel een van de grootste pluspunten van deze periode: de hulpverleners die we normaal in een dronken bui in elkaar slaan tijdens een avondje stappen…., zijn ineens bijzondere mensen geworden die een speciale status verdienen: mensen met een vitaal beroep. Eindelijk een bijzonder respect voor hen! Ze zijn getuige van heel heftige dingen op dit moment en ze draaien overuren. Zo veel mensen die heel ernstig ziek zijn, en zo veel mensen die sterven, en dan onder zulke omstandigheden waarbij er van een waardig afscheid vaak geen sprake is. Wat maken ze toch allemaal mee in de eerste vuurlinie, de patiënten, de nabestaanden en de medische hulpverleners? Niet te bevatten.

Maar goed, de reacties van de andere mensen op dit virus en al zijn gevolgen voor het maatschappelijke leven, zijn dus heel erg verschillend. We hebben natuurlijk de (soms zelfs gewelddadige) hamsteraars gezien in de eerste weken van de crisis, terwijl iedere supermarkt zei dat er genoeg van alles was. Fascinerend. Ook waar het niet nodig is, gaan mensen dus overlevingsdingen doen. Of ze gaan juist dingen laten. Waar de overheid alleen die 1,5 meter afstand tussen mensen eist, zijn er heel veel mensen die helemaal niet meer buiten komen, of die geen afspraken meer maken met vrienden of familie.

En hoe reageer jij op deze nieuwe werkelijkheid? Ben jij gegrepen door de angstmachine en check je meerdere keren per dag het nieuws? Beperk je jezelf in alles? Hoe ga je om met je isolatie thuis, alleen of samen met je gezin? Hoe ga je om met het stilgevallen sociale leven? En je werk, hoe veel energie slokte dat op? Bracht het je stress? En kun je die stress nu loslaten, of ga je maar door? Of had je juist heel inspirerend werk, en baal je dat je die nu niet kunt uitoefenen? En dan de belangrijkste vraag: Besef je dat je vrij bent om zelf te kiezen hoe je reageert op wat je dan ook meemaakt?

Mogelijkheden juist door het nu
Als je ineens veel meer oningevulde tijd hebt, krijg je onherroepelijk te maken met de uitdaging hoe je daarmee om moet gaan. Ervaar je de vrijheid als iets wat je goed kunt gebruiken en geniet je ervan? Of verveel je jezelf en weet je niet wat je ermee aan moet? Er zijn natuurlijk talloze manieren om jezelf een beetje zinloos bezig te houden en je tijd te doden. Maar als je accepteert dat je stilgezet en uit je normale modus gehaald bent, dan opent zich een nieuwe wereld in jezelf, de wereld van het ‘zijn’. Daar zit je persoonlijke en zingevende creativiteit en je levenslust, waarmee je spelenderwijs jezelf (beter) kunt leren kennen. Ik heb ooit iemand ontmoet die elke week iets deed wat ze nog nooit had gedaan. Alleen het stilstaan bij wat je zou willen doen al, kan je heel mooie dingen brengen.

Misschien kun je eindelijk eens goede gesprekken voeren met je kinderen en/of je levenspartner, een ‘luxe’ waar je normaal te weinig tijd voor hebt, of vrijmaakt. Ga ervoor! Dit is hèt moment waar jullie in het geheim op hebben gewacht. Het voorkomt niet alleen veel ellende of afstand, het verdiept juist de verbinding met elkaar. Er is wel moed voor nodig om de eerste stap te zetten…, maar waarom zou je dat niet hebben? Het is zo veel bevredigender dan de tijd opvullen met niks memorabels, en wachten totdat deze kans weer voorbij is.

Het is ook mooi om te zien dat veel mensen die hun normale werk niet meer kunnen doen, creatieve oplossingen zoeken. Ik hoorde dat iemand een quarantaine diner voor 2 personen in een caravan aanbiedt. Restaurants zijn take-aways geworden. Workout trainingen gaan via Youtube en interactieve apps. En de TV zendt nostalgische programma’s uit. (Ik zit nog te wachten op Wintergasten met Desmond Tutu. En jeetje wat keek ik toch veel sport. Heerlijk om nu weer zo veel extra tijd te hebben!) Bij de meeste creatieve oplossingen wordt veel gebruik gemaakt van de social media. Voor dat functionele contact zijn de social media veel meer geschikt dan voor het persoonlijke contact wat mij betreft. Misschien dat deze contactcrisis ons wel gaat helpen om bewust te worden van onze behoefte aan echt, levend, natuurlijk en fysiek contact. Daar kan wat mij betreft niks tegenop. En wat ik je als toetje ook nog graag mee wil geven: Blijf vooral genieten. Het is heel gezond en het mag gewoon!

Deze tijd kun je ook heel goed gebruiken om stil te staan bij jezelf en hoe jij in elkaar zit. Daarover schrijf ik meer in mijn volgende corona-stukje. Ben je geïnteresseerd? Volg deze blog dan of geef je op voor mijn mailinglijst via: steffromcreek@gmail.com.

En ter afsluiting, hieronder vind je mijn eigen creatieve oplossing, geïnspireerd door de corona-crisis:

Ik ben op het idee gekomen om online een cursus voor zelfcoaching te gaan aanbieden. Het zou zo goed inspelen op deze situatie van gedwongen veranderingen en isolatie waar velen van jullie nu mee te maken hebben. Het schrijven met de pen in een fysiek dagboek kan je zelfbewustzijn helpen groeien. Deze manier van schrijven die ik ook bij authenticiteitscoaching aanbied, helpt je om jezelf te uiten, jezelf beter te leren kennen, beter met jezelf om te leren gaan en om je (dagelijkse) ervaringen te verwerken. Heb jij daar interesse in? Ik zou even wat technische zaken moeten organiseren, maar bij genoeg interesse, doe ik dat graag.

Als het je aanspreekt, meld je dan aan via steffromcreek@gmail.com. Informatie over inhoud, vorm en kosten krijg je dan zodra ik meer weet.

www.globalsoul.nl

Geplaatst in Global Soul Column | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Aardig en onaardig:

bijzondere woorden die we nog beter kunnen begrijpen

Ik was vanmorgen in mijn dagboek aan het schrijven over een bekende die de drang voelt om te ontsnappen aan het aardse en aan de dagelijkse werkelijkheid. Hij trekt zich vaak terug in zijn magische gedachtewereld. Waarom hij vlucht? Ik heb het idee dat hij een wereld om zich heen verzameld heeft die onveilig aanvoelt, waarin er niet altijd even vriendelijk met hem omgegaan wordt. Hij heeft een dikke huid nodig om bij zichzelf te blijven en om zijn eigen keuzes te maken. Het jammere daarvan is dat je zo’n dikke huid overal mee naartoe neemt, ook waar die niet nodig is. En dat helpt hem dan niet om mooie ervaringen te hebben met mensen die hem wél een goed gevoel geven. Terwijl het toch zo fijn kan zijn, hier op aarde…

Onaardig

Al schrijvende hierover, zag ik ineens een overeenkomst tussen die bekende en de vele bijzonder gevoelige kinderen die er de laatste jaren (of decennia) geboren worden: zij voelen zich vaak niet thuis op aarde, omdat ze een warm welkom missen. Tegenwoordig worden zulke bijzondere kinderen die niet passen in het onderwijssysteem, door psychologen gediagnosticeerd als een of ander probleemgeval, en opgezadeld met een “rugzakje”. Wat een signaal aan de klasgenootjes is dat? “Ik ben een probleemgeval en daar word ik voor behandeld.” Soms krijgen ze zelfs pillen, om hun “lastige gedrag” onder controle te krijgen. Indirect kom ik wel eens met hen in aanraking, via hun ouders die ik coach. De vraag die bij mij dan steeds weer opkomt: Willen wij het onderwijssysteem passend maken voor elk kind, of willen wij alle kinderen (hoe dan ook) passend maken voor het systeem?

Op dit moment zie ik de meerderheid nog kiezen voor dat laatste. Veel docenten en ouders denken dat het kind mee moet kunnen in het systeem. Blijven we bij dat onaardige standpunt, dan zorgen we ervoor dat een groeiend aantal kinderen zich niet thuis voelt op aarde. Heel moeilijk wordt het dan voor hen, om echt te landen en met hun aandacht in het hier en nu te zijn. En ook al proberen die kinderen te voldoen aan wat er van hen gevraagd wordt (door binnen de hokjes te kleuren), ze raken eerder zichzelf kwijt dan dat het ze lukt om “normaal” (volgens de norm) te worden. Jammer dat de rijkdom van hun “anders zijn” nog door zo veel mensen niet gezien wordt. Ze zouden zo’n mooie, oorspronkelijke bron van inspiratie kunnen zijn voor de verfrissing, verversing en verrijking van onze verouderde maatschappelijke structuren, waar nog steeds zo veel mensen aan meewerken. Waarom zijn we in plaats daarvan niet wat “aardiger” voor de meesters van de toekomst?

Aardig

Aardig…, een prachtig woord eigenlijk. We zijn zo gewend aan de gebruikersbetekenis, dat we niet stilstaan bij het feit dat het eigenlijk “zoals de aarde”, of “aards” betekent. De aarde zelf is dus wél aardig, gastvrij, verwelkomend, warm en onvoorwaardelijk. Natuurlijk! De aarde, de natuur geeft het goede voorbeeld op zo veel manieren. We doen alleen te weinig met die inspiratie. Integendeel, we putten de beperkt aanwezige fysieke hulpbronnen uit, en we zorgen niet voor onze planeet. En zoals we onaardig zijn voor de natuur buiten onszelf, zijn we ook onaardig voor het natuurlijke binnen onszelf. We leven dus op een manier die in strijd is met Moeder Aarde.

Het is aan ieder van ons om het anders te gaan zien en anders te gaan doen. Ik ben dankbaar dat de Nederlandse taal mij via dit woord “aardig” wederom tot een nieuw inzicht brengt. Ik denk dat de aarde aan iedereen die zich hier (soms) niet thuis voelt, de volgende bevestiging wil meegeven:

De aarde is een aardige plek die ook jou welkom heet. Voel je welkom, geliefd en vrij. Bij je geboorte heb je het bestaansrecht cadeau gekregen. Alleen is je dat waarschijnlijk nog niet verteld. Bij deze: Jij bent helemaal goed zoals je bent. Met je hart voel je of iets klopt of niet klopt. Dat is je eigen weten, en daarop kun je vertrouwen. Het is ook jouw wereld en je mag deelnemen op je eigen manier, zolang je ook aardig bent voor anderen en je omgeving. Je mag ruimte innemen met wie je bent, waarbij je natuurlijk ook de ruimte van anderen respecteert. Je bent hier om jezelf en je bewustzijn te ontwikkelen, met behulp van alle inspirerende ervaringen die je zult hebben. Zo kun jij een vorm vinden die bij je past, om je te liefde delen met anderen. Met jouw unieke inbreng kun jij de wereld een beetje mooier maken.

En als iemand onaardig is tegen jou, je wilt beïnvloeden en voorwaarden aan jou stelt, dan heeft diegene deze boodschap vast nog niet ontvangen. Laat je niet van de wijs brengen door deze arme ziel die zijn eigen waarheid niet kent, en die zelf overtuigd is door anderen. Ook al zou de hele maatschappij achter hem of haar staan, zolang jij je eigen weten voelt en koestert, pakt niemand die van je af. De aarde staat achter je. Je kunt deze boodschap over aardig en onaardig en over het bestaansrecht natuurlijk delen met diegene die onaardig voor je is. Misschien is het net de bevestiging die hij of zij nodig heeft om op een dieper niveau wakker te worden.”

www.globalsoul.nl

Geplaatst in Global Soul Column | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

Of je trekt de stekker eruit


Het is steeds moeilijker geworden om nog een nieuwsbrief of artikel te schrijven om de bewustwording te helpen, vind ik. Waarom? Misschien kan ik het uitleggen aan de hand van een voorbeeld van hoe de wereld veranderd is:

Af en toe plaag ik wel eens mensen die ik in de trein voortdurend met hun mobiele computer bezig zie. Ik zeg dan: “Heb jij nog zo’n ouderwets los ding? Weet je niet dat je je mobiel tegenwoordig kunt laten inbouwen in je hand? Dan hoef je hem tenminste niet steeds vast te houden en ergens op te bergen als je er even níet mee bezig bent. Dat is toch veel handiger!”

Geinig, dacht ik. Maar het zijn de reacties die me nogal verontrusten. In plaats van lachende of geschrokken gezichten, wekte mijn idee eigenlijk alleen maar nieuwsgierige blikken op. “Oh ja, zijn ze al zo ver?”

Wat moet je in zo’n wereld doen om iemand nog ergens over na te laten denken? Je hebt al heel wat bereikt als zo iemand één oortje uitdoet en even naar je luistert. Maar er dan ook nog over nadenken, daar heeft toch niemand meer tijd voor! Laat staan ergens bij stil staan en erover voelen? Ja pffff, dat kost nóg meer tijd!

En dan komen we bij mijn doel als ik een nieuwsbrief of artikel schrijf: ik wil je graag inspireren om even stil te staan bij een realiteit die ik heb waargenomen, en erover te voelen. Ik beeld me nu in dat mijn boodschap in je overvolle mailbox terechtkomt. Ik hoor niet anders. Die mailbox zit vol aandacht opeisende en veel urgentere mails, waarvan de meeste je waarschuwen of verleiden, waarmee ze direct inspelen op je emoties. Heb jij dan nog de tijd om stil te gaan staan bij een boodschap die pas waarde krijgt áls je die tijd ervoor neemt…?

Misschien begrijp je nu dat ik het moeilijk vind om in de minuscule tijdspanne van je aandacht mijn punt te maken, zodat het je kan inspireren. Inspireren komt van inademen, en daar is tijd voor nodig. Want wat je inademt krijgt pas waarde als het de tijd krijgt om door te druppelen tot in je hart, als het je raakt, en als je de boodschap herkent als iets dat waar is. Je voelt dan met je hart dat het klopt. Het is je eigen waarheid die wordt aangeraakt. Je wordt je bewust van iets dat je eigenlijk al wist.

Ik weet niet of jij het ook zo ziet, maar ik zie dat de meeste mensen worden geleefd, dat ze door de overvloed aan prikkels, verwachtingen en druk hun eigen leven nauwelijks meer bij kunnen benen. De agenda’s zitten overvol, net als de mailboxen, en de hoofden maken steeds meer overuren. Tijd en rust zijn steeds zeldzamer geworden.

En toch leven wij in de meest vrije tijd ooit in de geschiedenis. Je mag op bijna alle manieren anders zijn dan anderen. Je mag denken en zeggen wat je wilt. Als je wilt werken kun je werk vinden. En met de verdiensten kun je alles doen wat je wilt. We hebben op zo veel vlakken keuzevrijheid…. Maar als je dan kijkt naar de keuzes die wij maken, dan zie ik geen vrijheid meer. Dan zie ik mensen die onder druk staan, die zeggen geen tijd te hebben, die lijden onder keuzestress en sociale verplichtingen en die probéren een leuk leven te leiden in het systeem.

Ik schreef ooit het artikel: “Het systeem zit in jezelf”. Dat zie ik nu nog veel sterker dan toen. Het systeem hebben wij niet zelf gekozen, en we hebben het grotendeels onbewust toegelaten in ons leven. En juist door dat onbewuste is het in ons bestaan blijven doorgroeien. Inmiddels beheerst het systeem ons zo, dat we onze vrijheid niet meer voelen en benutten. We beseffen zelfs niet meer dat we vrij zijn. We zijn massaal verslaafd aan machines die elke minuut van de dag bijna alle ruimte voor onze eigen gedachten en gevoelens in beslag nemen.

Wat je echt zelf wilt is daardoor niet meer duidelijk. Keuzes worden niet meer door je hart gemaakt, maar door je veel sneller functionerende hoofd, dat als een razende computer alle plussen en minnen bij elkaar optelt. Zulke logische en rationele keuzes die je dan maakt, zijn niet echt bevredigend en voelen niet vrij. Maar tijd om stil te staan heb je niet echt. Tenminste, dat denk je….

Of….. je trekt de stekker eruit.

Ooit heb ik in een boek van Paulo Coelho iets gelezen waar ik het hartgrondig mee eens was: de grootste leugen die er is, is dat als je eens een keuze gemaakt hebt, dat je daar dan de rest van je leven aan vast zit.

Je kunt steeds weer opnieuw kiezen. Je hebt het recht om de stekker eruit te trekken, als jij het anders wilt dan het nu gaat. Je hoeft alleen maar in de spiegel in je ogen te kijken en je af te vragen of je het zo wilt…. Zo niet? Dan is het nooit te laat om opnieuw te beginnen. Of beter gezegd: om het echte leven, dat past bij wie jij bent en waarin je je vrij voelt, te hervatten.

Natuurlijk is het gemakkelijker om te blijven zitten waar je zit. Maar leven is een werkwoord. En als je de uitdaging aangaat om je eigen levenspad of manier van leven opnieuw te kiezen, dan creëer je zelf je eigen flow. Je energie komt weer in beweging en je voelt weer dat je echt leeft! Net als op vakantie, maar dan altijd.

Heb ik nou toch weer iets geschreven? Nou ja, vergeef me voor mijn inconsequentie.

www.globalsoul.nl

Geplaatst in Global Soul Column | Een reactie plaatsen

2012: Het einde van dit systeem?

Het jaar 2011 is ten einde, net zoals misschien de euro en wie weet wat nog meer. Het volgende jaar was al berucht voordat het begon. De Maya’s hebben al heel lang geleden een voorspelling gedaan voor 2012 dat er grote, drastische en wereldwijde veranderingen zouden komen, aangezien hun kalender, hun allergrootste cyclus, dit jaar afloopt. Zij hebben ook op basis van hun kalender met enige precisie de komst van de Spanjaarden in 1492 voorspeld, die zij dan voor goden aanzagen (foutje!), maar dat geeft wel aan dat hun voorspellingen niet bij voorbaat als onzinnig te bestempelen zijn. De voorspelling van de grote veranderingen in 2012 is niet erg duidelijk of eenduidig, maar het is wel frappant dat wij net nu zo’n diepe en veelzijdige crisis van het systeem meemaken. En we hebben het diepste punt van de crisis schijnbaar nog niet bereikt, dus wie weet wat 2012 ons gaat brengen? 

Terwijl de Derde Wereld over het algemeen niet veel merkt van de crisis (het is daar immers meestal crisis voor de mensen in de straat), liep eerst de economie van de VS in de soep en is inmiddels Europa in een neerwaartse spiraal terechtgekomen. De steeds gegroeide internationale afhankelijkheid, de verschillende nationale belangen en de alom vertegenwoordigde corruptie, zijn blijkbaar geen geslaagde combinatie. Hè, wat jammer nou. Maar wij waren toch zo ver ontwikkeld? Of zijn we juist zo ver verdwaald? In ieder geval zijn we zo ver, dat wij bijna voor alles afhankelijk zijn geworden van anderen, van het systeem, van mensen die we niet kennen en die we dus niet eens wel of niet kunnen vertrouwen. Zou de tijd echt komen dat we moeten gaan laten zien of we nog zonder dit systeem kunnen overleven? Zonder geld, of zonder elektriciteit, dat zou wel spannend zijn. 

Stiekem (en dus nu niet meer zo stiekem) hoop ik er wel een beetje op. Ik speel al jaren met die fantasie. Ik genoot er ook zo van toen de winter van twee jaar geleden zo’n pak sneeuw op de stoep legde, dat niemand zich meer anders kon verplaatsen dan met de benenwagen. Heerlijk, zo’n natuurlijke zuivering van een van haar eigen natuur vervreemde cultuur. Ik denk dat alles eerst duister moet worden, dat het egocentrische systeem zichzelf moet opblazen en moet vallen, voordat we er massaal achter gaan komen dat het licht in onszelf zit en dat we alles wat we nodig hebben al in ons hebben: het instinct om te overleven, liefde, passie, wijsheid, weten en intuïtie om te weten wat we willen, het denkvermogen om te organiseren en het lichaam om onze wensen uit te voeren.

Hoopvol is dat ik dichtbij steeds meer mensen zie die begrijpen dat problemen die je ervaart, in de eerste plaats persoonlijk zijn en dat je dus binnen jezelf moet beginnen om ze op te lossen. Maar aan de andere kant zie ik op een groter niveau een angstige Eerste Wereldbevolking die zich in paniek vastklampt aan alle bezittingen die ze nog heeft en die alle uitgaven aan mooie en essentiële zaken als luxe is gaan beschouwen (net zoals onze regering dat doet). Ik zie mensen die weigeren naar zichzelf te kijken, maar de schuld van de crisis bij het systeem leggen, alsof zij daar niet zelf hun rol in spelen en eraan bijdragen, door zich afhankelijk op te stellen ten opzichte van het economisch-politieke systeem. Dat systeem is niet meer dan een illusie en onze afhankelijkheid ervan is een door angst ingegeven keuze.

We komen er nu wel steeds meer achter dat bewustwording niets vrijblijvends meer is, maar een absolute noodzaak. Ik hoop dat iedereen in 2012 wakker zal worden en in de spiegel zal kijken. En als dat niet vanuit vrije wil gebeurt, dan hoop ik dat wat er voor die wakkerwording nodig zal zijn, niet al te rampzalig is. Wie openstaat voor en leert van de kleine, subtiele, persoonlijke signalen die iedereen krijgt, die zal geen rampspoed nodig hebben om te leren wat essentieel, en wat overbodig is in het leven. Voor mij is het helder dat bewustwording essentieel is voor iedereen. Waarvan, dat is voor iedereen anders. Want iedereen heeft andere dingen op te lossen, die hem of haar gevangen houden binnen bepaalde patronen, structuren, systemen, ofwel: angsten. Als je jezelf in de spiegel durft te kijken om te gaan begrijpen waarom jij bepaalde problemen of belemmeringen ervaart en je gaat ze vanaf de wortel oplossen, dan doe je alles wat je kunt doen, om de verbinding met je ziel te versterken. Je wordt dan steeds sterker en vrijer en dat betekent dat je onafhankelijk wordt van het systeem. Geluk wordt dan heel simpel.

Dus ik wens je veel moed in 2012,

om je meest persoonlijke en essentiële uitdaging aan te gaan.

Stef van Beek

www.globalsoul.nl

Geplaatst in Global Soul | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Welkom!

In deze column wil ik kleinere artikelen plaatsen waarin ik mijn observaties van en gedachten over de actualiteit deel met jou. De stukjes die ik schrijf hebben altijd hetzelfde doel: bijdragen aan de bewustwording.

Grotere bewustzijnsverdiepende artikelen kun je vinden op mijn persoonlijke website www.globalsoul.nl. En als je hulp zoekt op je persoonlijke ontwikkelingspad, bij het vinden van helderheid en het verwerken van datgene wat die helderheid steeds in de weg staat, kijk dan eens op www.authenticiteitscoaching.nl. Alles is mogelijk.

Het leuke van de weblogconstructie vind ik dat mensen kunnen reageren. Dus als je je aangesproken voelt door wat ik schrijf, voel je vrij om te reageren, of mijn stukje te delen met anderen. Ik wens je veel leesplezier en bewustwording.

Groetjes,

Stef

Geplaatst in Global Soul | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen