2012: Het einde van dit systeem?

Het jaar 2011 is ten einde, net zoals misschien de euro en wie weet wat nog meer. Het volgende jaar was al berucht voordat het begon. De Maya’s hebben al heel lang geleden een voorspelling gedaan voor 2012 dat er grote, drastische en wereldwijde veranderingen zouden komen, aangezien hun kalender, hun allergrootste cyclus, dit jaar afloopt. Zij hebben ook op basis van hun kalender met enige precisie de komst van de Spanjaarden in 1492 voorspeld, die zij dan voor goden aanzagen (foutje!), maar dat geeft wel aan dat hun voorspellingen niet bij voorbaat als onzinnig te bestempelen zijn. De voorspelling van de grote veranderingen in 2012 is niet erg duidelijk of eenduidig, maar het is wel frappant dat wij net nu zo’n diepe en veelzijdige crisis van het systeem meemaken. En we hebben het diepste punt van de crisis schijnbaar nog niet bereikt, dus wie weet wat 2012 ons gaat brengen? 

Terwijl de Derde Wereld over het algemeen niet veel merkt van de crisis (het is daar immers meestal crisis voor de mensen in de straat), liep eerst de economie van de VS in de soep en is inmiddels Europa in een neerwaartse spiraal terechtgekomen. De steeds gegroeide internationale afhankelijkheid, de verschillende nationale belangen en de alom vertegenwoordigde corruptie, zijn blijkbaar geen geslaagde combinatie. Hè, wat jammer nou. Maar wij waren toch zo ver ontwikkeld? Of zijn we juist zo ver verdwaald? In ieder geval zijn we zo ver, dat wij bijna voor alles afhankelijk zijn geworden van anderen, van het systeem, van mensen die we niet kennen en die we dus niet eens wel of niet kunnen vertrouwen. Zou de tijd echt komen dat we moeten gaan laten zien of we nog zonder dit systeem kunnen overleven? Zonder geld, of zonder elektriciteit, dat zou wel spannend zijn. 

Stiekem (en dus nu niet meer zo stiekem) hoop ik er wel een beetje op. Ik speel al jaren met die fantasie. Ik genoot er ook zo van toen de winter van twee jaar geleden zo’n pak sneeuw op de stoep legde, dat niemand zich meer anders kon verplaatsen dan met de benenwagen. Heerlijk, zo’n natuurlijke zuivering van een van haar eigen natuur vervreemde cultuur. Ik denk dat alles eerst duister moet worden, dat het egocentrische systeem zichzelf moet opblazen en moet vallen, voordat we er massaal achter gaan komen dat het licht in onszelf zit en dat we alles wat we nodig hebben al in ons hebben: het instinct om te overleven, liefde, passie, wijsheid, weten en intuïtie om te weten wat we willen, het denkvermogen om te organiseren en het lichaam om onze wensen uit te voeren.

Hoopvol is dat ik dichtbij steeds meer mensen zie die begrijpen dat problemen die je ervaart, in de eerste plaats persoonlijk zijn en dat je dus binnen jezelf moet beginnen om ze op te lossen. Maar aan de andere kant zie ik op een groter niveau een angstige Eerste Wereldbevolking die zich in paniek vastklampt aan alle bezittingen die ze nog heeft en die alle uitgaven aan mooie en essentiële zaken als luxe is gaan beschouwen (net zoals onze regering dat doet). Ik zie mensen die weigeren naar zichzelf te kijken, maar de schuld van de crisis bij het systeem leggen, alsof zij daar niet zelf hun rol in spelen en eraan bijdragen, door zich afhankelijk op te stellen ten opzichte van het economisch-politieke systeem. Dat systeem is niet meer dan een illusie en onze afhankelijkheid ervan is een door angst ingegeven keuze.

We komen er nu wel steeds meer achter dat bewustwording niets vrijblijvends meer is, maar een absolute noodzaak. Ik hoop dat iedereen in 2012 wakker zal worden en in de spiegel zal kijken. En als dat niet vanuit vrije wil gebeurt, dan hoop ik dat wat er voor die wakkerwording nodig zal zijn, niet al te rampzalig is. Wie openstaat voor en leert van de kleine, subtiele, persoonlijke signalen die iedereen krijgt, die zal geen rampspoed nodig hebben om te leren wat essentieel, en wat overbodig is in het leven. Voor mij is het helder dat bewustwording essentieel is voor iedereen. Waarvan, dat is voor iedereen anders. Want iedereen heeft andere dingen op te lossen, die hem of haar gevangen houden binnen bepaalde patronen, structuren, systemen, ofwel: angsten. Als je jezelf in de spiegel durft te kijken om te gaan begrijpen waarom jij bepaalde problemen of belemmeringen ervaart en je gaat ze vanaf de wortel oplossen, dan doe je alles wat je kunt doen, om de verbinding met je ziel te versterken. Je wordt dan steeds sterker en vrijer en dat betekent dat je onafhankelijk wordt van het systeem. Geluk wordt dan heel simpel.

Dus ik wens je veel moed in 2012,

om je meest persoonlijke en essentiële uitdaging aan te gaan.

Stef van Beek

www.globalsoul.nl

Advertenties
Geplaatst in Global Soul | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Hebben we het geweld van de afgelopen zomer begrepen?

Afgelopen zomer ben ik drie weken op reis geweest door Zuid en Midden Engeland. Het was een memorabele zomer omdat Europa opgeschrikt werd door allerlei gewelddadige incidenten. Men probeerde in elk land op geheel eigen wijze de verveling te doden. Het begon met een publiciteitsstunt van die ene overenthousiaste fan van Geert Wilders in Noorwegen: 93 doden. In Duitsland werden geparkeerde auto’s van willekeurige Duitsers gebruikt om “vreugdevuurtjes” te stoken, terwijl Nederland een veel grotere uitdaging aanging door de pijlen of kogels (niemand weet het) op rijdend verkeer te richten; op de snelwegen nog wel. En toen het niet lukte om zo iemand te doden, werden er ’s nachts grote voorwerpen op de snelweg gelegd om te kijken of de automobilisten ’s ochtends vroeg wel wakker genoeg zouden zijn. Je gaat je toch afvragen of verveling een (voor anderen) levensbedreigende ziekte is geworden.

Maar goed. Ik was dus in Engeland en daar werd de problematiek van het land weer op een heel andere manier onder de aandacht gebracht. Het leek erop dat het massaal plunderen en in brand steken van winkels en huizen, een orgie van zinloos geweld was door verveelde hooligans in de grote steden. Maar toen ik nog eens verder keek in de berichtgeving, bleek het vat van de lichtontvlambare frustraties van jongeren in Londen aangestoken te zijn door een combinatie van een rücksichtslos bezuinigingsprogramma dat de Londense deelgemeente Tottenham doorvoerde en een incident waarbij iemand door de politie werd doodgeschoten. Hoe het geweld verder escaleerde in Londen en in andere delen van het land, heeft iedereen kunnen zien op de televisie.

Dat bezuinigingsprogramma bestond uit het sluiten van de meeste jeugdcentra, waar een handjevol geweldige hulpverleners ervoor zorgden dat een leger aan gemarginaliseerde jongeren uit lagere milieus, een manier vonden om zich op een positieve manier te uiten. Als je die jeugdwerkers ontslaat en de jeugdcentra sluit, dan zijn er in mijn ogen twee mogelijke verklaringen daarvoor: of je hebt zo’n jeugdcentrum nooit bezocht en kijkt alleen maar naar je papieren bij het schrappen van overheidsuitgaven, of je wilt dat de wijk gesloopt wordt, zodat projectontwikkelaars weer aan de slag kunnen voor de heropbouw, met als mooie bijkomstigheid voor de bureaucraat in kwestie: “dat het gewelddadige tuig van de buurt in de gevangenis belandt, in plaats van dat ze zich nog langer in jeugdcentra kunnen verschansen. Af en toe moet je de straat nu eenmaal eens goed opschonen. Zeker als de Olympische Spelen er over een jaar aan komen”.

Tijdens mijn verblijf in Engeland heb ik de onderliggende frustraties over het systeem bij zo veel mensen uit vele lagen van de bevolking gezien. Ik wist wel dat Engeland niet voor niets zo’n sterk ontwikkelde humor had. Hypocrisie en bekrompenheid zijn er immers zo normaal, dat je er alleen nog maar om kunt lachen. Maar dat de Engelsen vanaf hun geboorte zo gecontroleerd worden door het systeem, zoals ik heb gehoord tijdens mijn bezoek, dat vond ik echt schokkend. Met terugwerkende kracht was ik erg blij met de relatieve ruimte die er in Nederland nog steeds is, om te doen wat je wilt, of in ieder geval om te doen wat je dénkt te willen. In Engeland lijken het systeem en de zelfcensuur al op jonge leeftijd structureel (tussen de oren) ingebracht te worden, waardoor mensen hun leven lang, soms openlijk maar meestal in hun binnenste, tegen het systeem blijven strijden.

Ik ontmoette in Engeland veel mensen die zich dermate hadden afgekeerd van het systeem, dat ze zonder internet, zonder telefoon en zelfs in sommige gevallen zonder elektriciteit leefden in een huis of woonboot waarvoor ze geen huur betaalden. Hun baan hadden ze meestal opgezegd, vaak omdat ze te weinig tijd kregen om hun werk goed te doen. Zeker als ze iets bij de politie, in de zorg of in het onderwijs deden, dan was er geen geld of tijd voor kwaliteit en menselijkheid. Maar dat was dan slechts de reden waarom het recentelijk fout was gegaan met hun maatschappelijke positie. Toen ik verder ging kijken naar de reden waarom zij zich dan op zo’n extreme manier van de maatschappij losgemaakt hadden, kwam ik bij een diepere wortel van de grote, brede en diepe frustratie van de Engelse bevolking.

In Engeland worden de meeste kinderen op een zeer onpersoonlijke en autoritaire manier opgevoed. Daarnaast wordt er nooit openlijk of eerlijk over onderwerpen gepraat, laat staan dat er iets ter discussie wordt gesteld. A proper Englishman zegt alleen wat hij niet meent. De Engelse maatschappij, de cultuur en de opvoeding zitten zo vol van die onderdrukking van de vrije geest, dat niemand er compleet aan ontsnapt. Als een Engelsman zegt: “My dear and honourable friend”, dan moet je uit gaan kijken. Het wantrouwen naar elkaar toe is er dus ook enorm. Zo merkte ik dat als ik iemand een compliment gaf, dan wachtten diegene op het vervolg, op de clou. Dat ik als mens zo direct ben en dat er weleens geen black adder onder het gras kan zitten, komt niet eens in hen op. Omdat ik een Nederlander ben en wij zo direct zijn, kunnen ze het na enige uitleg toch wel begrijpen. Maar het geeft aan hoe vast die patronen van geslotenheid over persoonlijke zaken in de Engelsman ingesloten zit.

Nu is er een logica die zegt: hoe sterker de onderdrukking, hoe sterker het verzet. Dat sterke verzet heb ik dus gezien in Engeland, dat afkeren van de rijken, van de machthebbers, van de gevestigde orde en van de maatschappij zelf. Eigenlijk zit Engeland nog middenin de klassenstrijd.

Ik merkte ook bij een interessant koppel dat zonder tent, onder een zeil kampeerde en op een kampvuurtje hun eten kookte, hoe het systeem in de verzetsmensen zelf zit. Ik nodigde hen uit om die avond in mijn busje te komen eten. Maar, zo bleek later, ze waren er vanuit gegaan dat ik polite was geweest. Gevolg: ze kwamen niet. Zo zijn er dus veel meer culturele verschillen dan ik had gedacht. En hoe alternatief of onconventioneel je ook leeft, voordat het systeem je geest echt verlaat, moet je een heel ontwikkelingsproces doorlopen en jezelf helen, niet door te vechten en je af te keren tegen de maatschappij, maar door je persoonlijke pijn te erkennen en te huilen.

Om dit met Engeland te delen, was niet gemakkelijk. De verzetsmensen hebben zich zo in hun strijd gehard en zichzelf onkwetsbaar gemaakt, dat ze zich door niets of niemand meer laten vertellen hoe de dingen zijn. Hun pantser is nog steeds hun overleving, dus wie ben ik om hen te vertellen hoe het moet? Wie ben ik om hen te laten zien wat zij niet vanuit hun loopgraven zien, namelijk dat de strijd eigenlijk alleen maar binnenin jezelf plaatsvindt en dat deze ook alleen daar kan stoppen? Omdat ik mijn Engelse vrienden en iedereen die met een vergelijkbare strijd kampt, deze boodschap wilde geven, heb ik dit stukje geschreven. Nu nog even vertalen.

Geplaatst in Global Soul | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Welkom!

In deze column wil ik kleinere artikelen plaatsen waarin ik mijn observaties van en gedachten over de actualiteit deel met jou. De stukjes die ik schrijf hebben altijd hetzelfde doel: bijdragen aan de bewustwording.

Grotere bewustzijnsverdiepende artikelen kun je vinden op mijn persoonlijke website www.globalsoul.nl. En als je hulp zoekt op je persoonlijke ontwikkelingspad, bij het vinden van helderheid en het verwerken van datgene wat die helderheid steeds in de weg staat, kijk dan eens op www.authenticiteitscoaching.nl. Alles is mogelijk.

Het leuke van de weblogconstructie vind ik dat mensen kunnen reageren. Dus als je je aangesproken voelt door wat ik schrijf, voel je vrij om te reageren, of mijn stukje te delen met anderen. Ik wens je veel leesplezier en bewustwording.

Groetjes,

Stef

Geplaatst in Global Soul | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen