Of je trekt de stekker eruit


Het is steeds moeilijker geworden om nog een nieuwsbrief of artikel te schrijven om de bewustwording te helpen, vind ik. Waarom? Misschien kan ik het uitleggen aan de hand van een voorbeeld van hoe de wereld veranderd is:

Af en toe plaag ik wel eens mensen die ik in de trein voortdurend met hun mobiele computer bezig zie. Ik zeg dan: “Heb jij nog zo’n ouderwets los ding? Weet je niet dat je je mobiel tegenwoordig kunt laten inbouwen in je hand? Dan hoef je hem tenminste niet steeds vast te houden en ergens op te bergen als je er even níet mee bezig bent. Dat is toch veel handiger!”

Geinig, dacht ik. Maar het zijn de reacties die me nogal verontrusten. In plaats van lachende of geschrokken gezichten, wekte mijn idee eigenlijk alleen maar nieuwsgierige blikken op. “Oh ja, zijn ze al zo ver?”

Wat moet je in zo’n wereld doen om iemand nog ergens over na te laten denken? Je hebt al heel wat bereikt als zo iemand één oortje uitdoet en even naar je luistert. Maar er dan ook nog over nadenken, daar heeft toch niemand meer tijd voor! Laat staan ergens bij stil staan en erover voelen? Ja pffff, dat kost nóg meer tijd!

En dan komen we bij mijn doel als ik een nieuwsbrief of artikel schrijf: ik wil je graag inspireren om even stil te staan bij een realiteit die ik heb waargenomen, en erover te voelen. Ik beeld me nu in dat mijn boodschap in je overvolle mailbox terechtkomt. Ik hoor niet anders. Die mailbox zit vol aandacht opeisende en veel urgentere mails, waarvan de meeste je waarschuwen of verleiden, waarmee ze direct inspelen op je emoties. Heb jij dan nog de tijd om stil te gaan staan bij een boodschap die pas waarde krijgt áls je die tijd ervoor neemt…?

Misschien begrijp je nu dat ik het moeilijk vind om in de minuscule tijdspanne van je aandacht mijn punt te maken, zodat het je kan inspireren. Inspireren komt van inademen, en daar is tijd voor nodig. Want wat je inademt krijgt pas waarde als het de tijd krijgt om door te druppelen tot in je hart, als het je raakt, en als je de boodschap herkent als iets dat waar is. Je voelt dan met je hart dat het klopt. Het is je eigen waarheid die wordt aangeraakt. Je wordt je bewust van iets dat je eigenlijk al wist.

Ik weet niet of jij het ook zo ziet, maar ik zie dat de meeste mensen worden geleefd, dat ze door de overvloed aan prikkels, verwachtingen en druk hun eigen leven nauwelijks meer bij kunnen benen. De agenda’s zitten overvol, net als de mailboxen, en de hoofden maken steeds meer overuren. Tijd en rust zijn steeds zeldzamer geworden.

En toch leven wij in de meest vrije tijd ooit in de geschiedenis. Je mag op bijna alle manieren anders zijn dan anderen. Je mag denken en zeggen wat je wilt. Als je wilt werken kun je werk vinden. En met de verdiensten kun je alles doen wat je wilt. We hebben op zo veel vlakken keuzevrijheid…. Maar als je dan kijkt naar de keuzes die wij maken, dan zie ik geen vrijheid meer. Dan zie ik mensen die onder druk staan, die zeggen geen tijd te hebben, die lijden onder keuzestress en sociale verplichtingen en die probéren een leuk leven te leiden in het systeem.

Ik schreef ooit het artikel: “Het systeem zit in jezelf”. Dat zie ik nu nog veel sterker dan toen. Het systeem hebben wij niet zelf gekozen, en we hebben het grotendeels onbewust toegelaten in ons leven. En juist door dat onbewuste is het in ons bestaan blijven doorgroeien. Inmiddels beheerst het systeem ons zo, dat we onze vrijheid niet meer voelen en benutten. We beseffen zelfs niet meer dat we vrij zijn. We zijn massaal verslaafd aan machines die elke minuut van de dag bijna alle ruimte voor onze eigen gedachten en gevoelens in beslag nemen.

Wat je echt zelf wilt is daardoor niet meer duidelijk. Keuzes worden niet meer door je hart gemaakt, maar door je veel sneller functionerende hoofd, dat als een razende computer alle plussen en minnen bij elkaar optelt. Zulke logische en rationele keuzes die je dan maakt, zijn niet echt bevredigend en voelen niet vrij. Maar tijd om stil te staan heb je niet echt. Tenminste, dat denk je….

Of….. je trekt de stekker eruit.

Ooit heb ik in een boek van Paulo Coelho iets gelezen waar ik het hartgrondig mee eens was: de grootste leugen die er is, is dat als je eens een keuze gemaakt hebt, dat je daar dan de rest van je leven aan vast zit.

Je kunt steeds weer opnieuw kiezen. Je hebt het recht om de stekker eruit te trekken, als jij het anders wilt dan het nu gaat. Je hoeft alleen maar in de spiegel in je ogen te kijken en je af te vragen of je het zo wilt…. Zo niet? Dan is het nooit te laat om opnieuw te beginnen. Of beter gezegd: om het echte leven, dat past bij wie jij bent en waarin je je vrij voelt, te hervatten.

Natuurlijk is het gemakkelijker om te blijven zitten waar je zit. Maar leven is een werkwoord. En als je de uitdaging aangaat om je eigen levenspad of manier van leven opnieuw te kiezen, dan creëer je zelf je eigen flow. Je energie komt weer in beweging en je voelt weer dat je echt leeft! Net als op vakantie, maar dan altijd.

Heb ik nou toch weer iets geschreven? Nou ja, vergeef me voor mijn inconsequentie.

www.globalsoul.nl

Dit bericht werd geplaatst in Global Soul Column. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s