Leven ten tijden van corona: deel 4

Terugkijken om echt gezond te worden

Toen ik de kroeg binnenstapte tijdens mijn eerste carnavalsavond en de zweterige bierlucht me omhelsde, wist ik meteen al dat ik na carnaval een ervaringsdeskundige zou worden op het gebied van corona. Iedereen wist het, maar de honger om ons eindelijk weer eens onder te dompelen in het grenzeloze feest van openheid en samenzijn, van verbondenheid en vrijheid, was groter dan de angst voor de omikron-variant, die lang niet zo gevaarlijk bleek te zijn als zijn voorgangers. En iedereen had het er dus voor over, als vanouds. Want ook tijdens eerdere jaren was de kans op een post-carnavalsgriepje aanzienlijk, maar dat calculeerde je in. Alleen gingen veel carnavalsvierders nu, in plaats van gewoon naar bed, na carnaval in polonaise naar de teststraat.

Een dag na thuiskomst bleek ik het ook te hebben. Eerst voelde het als een raar soort griep met behoud van smaak en eetlust, voordat het een langdurig en taai soort verkoudheid werd. Maar het is toch wel echt anders dan de bekende virusjes. Een vriendin had maanden geleden al gezegd dat het een ontwikkelingsvirus is dat zich richt op datgene wat geestelijk vastzit in jou. Misschien een barrière die je maar niet opruimt, of een angst of boosheid, die je maar niet echt in de ogen wilt kijken, voor ieder een noodzakelijk signaal op maat. Dat zou verklaren waarom iedereen zo’n andere ervaring heeft: corona is gericht op ieders persoonlijke ontwikkeling. En zo heb ik het ook wel ervaren. Toen ik me ging richten op mijn persoonlijke betekenis van dit signaal kwam het in beweging. Ik moest iets aangaan en oplossen. Toen ik ervan wegliep, werd ik weer zieker. En toen ik het weer oppakte werd ik beter.

Hoe zijn wij omgegaan met dit virus?

Eigenlijk is ziekte natuurlijk altijd al een signaal dat er iets uit balans is in je geestelijke of lichamelijke staat van zijn. De zoektocht naar, en het stilstaan bij het waarom van je ziekte, is in deze, door het hoofd gedomineerde wereld, niet meer nodig, zo is de genormaliseerde overtuiging. De medische wetenschap is al tijden gespecialiseerd in het fabriceren van medicijnen die welk symptoom dan ook vakkundig om zeep helpen, zodat je niet meer voelt dat je ziek bent. Laat staan dat je je gaat afvragen waarom je eigenlijk ziek was. De in 2018 overleden bijzondere huisarts Dr. Hans Moolenburgh, vergeleek ziekte met een olielampje op het dashboard van je auto. En wat de medische wereld over het algemeen probeert te doen, zo zag hij het, was proberen om dat olielampje (het signaal) uit te krijgen, desnoods met een hamer….

In plaats van dat we, geholpen door Dr. Moolenburgh, massaal wakker geworden zijn voor de oppervlakkigheid van deze primitieve, controlerende en zeer lucratieve omgang met ziekte door de medische (medicijngerichte en medicijnproducerende) wetenschap, blijven de meesten van ons braaf luisteren naar “de wetenschappers”, alsof er daar maar één soort van zou zijn. We zouden deze medicijnproducerende wetenschappers ook kunnen vervangen door helingswetenschappers en geneeskunstenaars. En zij zouden dan wèl bewust met ziekte omgaan, dat wil zeggen: respectvol, het zien als een waardevol signaal, en op zoek gaan naar de betekenis, geholpen door medicijnen als je dat wilt. En we zouden daarnaast ook zelf de verantwoordelijkheid voor ons ziek zijn en ons proces kunnen nemen, door onszelf de vraag te stellen waarom we ziek worden, wat de persoonlijke boodschap is, en wat we kunnen doen om weer gezond te worden.

In grote lijnen hebben we de afgelopen 2 jaar kunnen zien dat grote delen van de wereldbevolking zich bang hebben laten maken door overheden, die zich voor de coronabestrijding hebben laten adviseren door deskundigen die gelieerd zijn aan de farmaceutische industrie. En die niet geheel belangeloze deskundigen geloven in het controleren en uitroeien, ja zelfs in het voorkomen, van symptomen. Deze omgang met corona is min of meer verplicht gesteld door vele overheden. Je moest je niet alleen laten vaccineren, één keer, twee keer, oh nee, vier keer, of nee, voortaan elk half jaar dan maar. Nee, er werd ook nog een digitaal bewijs van je vaccinatiestatus gevraagd, de QR-code. Die leverde je dan bepaalde sociale privileges en vrijheden op. Daardoor hebben velen zich laten overhalen om zich toch te laten vaccineren. Terwijl ieder mens zich altijd en onvoorwaardelijk vrij moet voelen om te kiezen voor een (preventief) medicijn of niet.

Inmiddels heeft corona zich ontwikkeld tot een virus dat niet gevaarlijker meer is dan een gemiddelde griep. Dus de ziekenhuizen worden niet meer overspoeld, ondanks dat er nog nooit zoveel mensen tegelijk ziek zijn geweest als de afgelopen maanden. Gevaccineerden zijn net zo vaak de klos als ongevaccineerden, dus de QR-code heeft geen enkele zin meer. Niet dat er bewezen is dat de QR identificatieplicht voor de bestrijding van corona ooit wel zin heeft gehad. Integendeel als je de cijfers sinds de invoering eind september 2021 terugkijkt. En toch wil de EU een QR-code, als een soort digitaal paspoort, blijvend verplicht stellen. Welke gegevens je prijsgeeft als je je daarmee identificeert weet je niet, maar dat wist je ook niet toen je op het terras je telefoon met code liet scannen. Corona heeft de realisatie van de overheidscontrole over de bevolking in ieder geval een behoorlijk stuk verder geholpen.

Als we iets meer vanaf een afstandje naar de mensheid kijken, dan komen we tot de conclusie dat er maar weinig nodig is om ons bang te maken. In dit geval verspreidde een onbekend virus zich over de wereld. En wij die ons steeds verder van de natuur af hebben ontwikkeld, werden door overheden, een selectie van deskundigen en de media eenzijdig voorgelicht. Eerst werden we bang gemaakt voor corona, en daarna voorbereid op één oplossing waar iedereen achter moest staan. Onze reactie was, dat wij de verantwoordelijkheid voor onze gezondheid en veiligheid aan de overheid lieten. En die maakte gretig gebruik van onze afhankelijke opstelling. Nu het virus zoals voorspeld steeds besmettelijker en milder is geworden, waardoor het geen serieuze bedreiging meer is, maar nog steeds wel een persoonlijke ontwikkelingsprikkel, nu probeert die overheid de controlerende ouderrol toch voort te zetten.

Tijd om gezonde nieuwe keuzes te maken

Na twee jaar coronacrisis zie ik nu steeds meer mensen die wakker worden, of zijn geworden. Het is misschien niet fijn om tot de ontdekking te komen dat volksvertegenwoordigers en sommige wetenschappers in de eerste plaats andere belangen hebben gediend dan de onze, en dat de media daaraan als spreekbuis hebben meegewerkt. Maar wakker worden voor de minder rooskleurige kanten van de wereld, is wel een noodzakelijke tussenstap. En toch, uiteindelijk helpen ook de boze en waarschuwende tegengeluiden, met complottheorieën en al, niet om tot heldere en schone inzichten te komen. In plaats van alle angst die er rond is gegaan, en de boosheid die veel mensen voelen dat er zo veel niet klopt in de wereld, hebben we juist vertrouwen nodig om in onze kracht te komen. Vertrouwen in wie? In jezelf, in je hart, in je bestaansrecht, in je eigen weten wat klopt en wat niet, in je eigen wijsheid, in je onafhankelijkheid en vrijheid, en in je gezondheid en veiligheid, als jij daar zelf de verantwoordelijkheid voor neemt….

Verantwoordelijkheid is niet zo’n populair woord, vooral omdat vaak door anderen bepaald wordt waar jij de verantwoordelijkheid voor moet nemen. Wat wel een feest is, is om de verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf en voor je eigen geluk, voor het maken van je eigen keuzes en het leren van je ervaringen op je levenspad. Het helpt je zelfvertrouwen om te groeien, het zet je in je kracht en geeft je de mogelijkheid om in vrijheid te leven.

Ja…, en wat kies je dan? Misschien is het nog wel belangrijker om je af te vragen waarmee je je eigen keuzes gaat maken, als je de richtlijnen en waarschuwingen van anderen niet meer wilt volgen. Met je hart natuurlijk! Wie vanuit zijn hart keuzes gaat maken en dan zijn hoofd laat helpen om die keuzes uit te drukken, vorm te geven, in de wereld te zetten, en erover te communiceren, draagt bij aan de creatie en invulling van de Nieuwe Tijd.

Of zoals Herman van Veen het destijds zijn pasgeboren dochter toezong: De wereld is niet mooi, maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren.

PS: Ter verdieping, de verrassend actuele wakker-word-artikelen die ik tussen 2009 en 2012 schreef staan op Global Soul

www.globalsoul.nl

Advertentie
Dit bericht werd geplaatst in Global Soul Column en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Leven ten tijden van corona: deel 4

  1. San Mistral zegt:

    Goed en helder verwoord lieve Stef😃
    dank je wel voor het mooie delen!

    Ik heb n heel knus tuinhuisje besteld voor in mijn (200m2) grootte tuin, daar maak ik mijn wereldje toegankelijk en mooi om zelf te wonen én te delen met lieve gelijkgestemde mensen

    Een hele dikke knuffel en veel Liefs♥️San

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s