Leven ten tijde van corona: deel 1

Hoe ga jij ermee om?

Bridge Over Troubled Water
Bridge Over Troubled Water

Wie had gedacht dat zeker de eerste helft van het jaar 2020 zo ingrijpend beïnvloed zou worden door een virus? En dan niet alleen voor een paar landen, maar voor grote delen van de wereld.

De overheden en de media
Omdat COVID-19 (corona) een nieuw, onbekend virus is, hebben wij er nog geen antistoffen voor. En omdat er in zo’n korte tijd zo veel mensen aan overlijden en vele anderen er serieuze longontstekingen van krijgen, is het logisch dat iedereen ervoor gewaarschuwd wordt. China, Italië en Spanje en Frankrijk gaan er op de ene manier mee om, met een lockdown. En Nederland heeft naast het sluiten van allerlei plekken van samenkomst, ons de ruimte gegeven om zelf in te schatten hoe we op een veilige manier in de publieke ruimte kunnen bewegen. Ze noemen het een intelligente lockdown met een stuk eigen verantwoordelijkheid. Het was vertederend om Rutte en Hugo, oeps, De Jonge, ons als medelanders zo te zien toespreken. Die knusse, samenhorige, kritische, eigenwijze, sociale, individualistische, anti-autoritaire en toch ook brave volksaard van ons is nog springlevend, en onze politici spelen erop in. Ik moest denken aan het nummer “15 miljoen mensen” op dat hele kleine stukje aarde….

De regels die ons wél voorgeschreven werden, kwamen neer op dat we 1,5 meter afstand tot anderen bewaren. Verder moeten we zeer regelmatig onze handen wassen met zeep. En als we ons ziek voelen, dat wil zeggen verkouden, grieperig, koortsig of benauwd, dan moeten wij onszelf in quarantaine plaatsen. Maar daar komt wel het eerste moeilijke punt. We kunnen bij twijfel niet even een corona-test doen, om te kijken of we echt corona hebben of niet. Wie wil er nou toegeven dat hij misschien ziek is en wekenlang binnen blijven, zonder zeker te weten of dat nu echt wel nodig is? De onzekerheden zijn het moeilijkste om mee om te gaan. De overheid weet ook nog maar heel weinig over deze ziekte, maar wel genoeg om maatregelen te treffen die ons enige houvast moeten geven.

Nu zag ik dat één van de symptomen benauwdheid was, omdat de luchtwegen aangetast worden. Maar als je het ergens benauwd van krijgt dan is het van het nieuws, met zijn morbide cijfers, elke dag zoveel doden erbij, het hoge aantal mensen op de intensive care en alle schrijnende persoonlijke verhalen. Het nieuws sinds begin maart maakt je ziek, en deze ziekte die een combinatie van COVID-19, globalisering en meedogenloze media-aandacht is, heet angst.

Hoe moeten we dit alles zien?
Het is alsof we deel uitmaken van een enorm wereldwijd experiment. In elk land zijn de omvang van de ziekte en de overheidsmaatregelen weer net anders. En hoe reageren mensen daarop? Waarop? Niet alleen op de ziekte en de overheidsmaatregelen, maar ook op het niet weten van zo veel dingen. Het niet compleet bekende besmettingsgevaar. Het onverklaarbare enorme verschil in hoe ziek mensen worden die het krijgen. Wat kun je er tegen doen? En krijgen wij wel alle informatie?

Zo ben ik zelf dagelijks een hoge dosis vitamine C gaan slikken, omdat ik weet dat het je weerstand versterkt. In de VS hebben artsen het ook ingezet tegen dit C-virus. Mijn boerenverstand verwondert zich erover dat de informatie die we krijgen eigenlijk alleen gericht is op het voorkomen van besmetting, terwijl er helemaal geen informatie gebracht wordt over wat je kunt doen om je fysieke gezondheid te versterken. Om over de geestelijke gezondheid nog maar te zwijgen…

….Of toch maar niet. De geestelijke gezondheid wordt niet alleen door de media aangevallen met hun angstoffensief. Ook de maatregelen vanuit de overheid helpen niet echt. De schade voor de geestelijke gezondheid van de mensen lijkt niet meegenomen te worden in het op alle mogelijke manieren bestrijden van de risico’s op besmetting. Waarom zou mijn gezonde vriend, die liedjes zingt met demente bejaarden, hen niet meer mogen bezoeken? Is het risico dan niet minder erg dan het gemis van de levensvreugde die hij wekelijks teweegbrengt? En als ouderen in verzorgingstehuizen in hun laatste levensfase zitten, waarom zou je de kinderen niet bij hen laten? Of de maatregelen bij begrafenissen, waarop maar 10 mensen mogen komen. Echt intiem en fysiek afscheid kunnen nemen van een geliefde die stervende is, of die net overleden is, is essentieel, onder andere voor het verwerkingsproces. Daar moet je niet aankomen met risicovermijdende maatregelen. In deze angstige tijden lijkt geestelijke gezondheid als een luxe gezien te worden, waar nu even geen ruimte voor is. Terwijl er nu juist op dat gebied heel veel gebeurt met iedereen. Gelukkig wordt ons wel verteld dat we elkaar moeten helpen en dat we bij elkaar betrokken moeten zijn. Dat is mooi en mag wel blijven, vind je niet?

Hoe iedereen anders reageert
Het is interessant te zien hoe iedereen weer anders reageert op de onbekende risico’s, op de overheidsmaatregelen, en op het veranderde leven. Want anders is het wel. De één werkt nu thuis, met het hele gezin in huis. En hoe is dat voor de kinderen die nu thuis zitten, die door razendsnel ingevoerde onderwijs-groepsapps, virtueel toch nog naar school moeten? Dat lijkt me balen. Zeker voor die kinderen die het thuis niet zo fijn hebben. Veelzijdig is het wel, die corona-crisis. Weer een ander zit in isolatie omdat er geen werk, studie of sociaal leven meer mogelijk is. Terwijl degene met een vitaal beroep in de zorg extra lange dagen draait om corona-patiënten te redden.

Dat laatste vind ik trouwens nog wel een van de grootste pluspunten van deze periode: de hulpverleners die we normaal in een dronken bui in elkaar slaan tijdens een avondje stappen…., zijn ineens bijzondere mensen geworden die een speciale status verdienen: mensen met een vitaal beroep. Eindelijk een bijzonder respect voor hen! Ze zijn getuige van heel heftige dingen op dit moment en ze draaien overuren. Zo veel mensen die heel ernstig ziek zijn, en zo veel mensen die sterven, en dan onder zulke omstandigheden waarbij er van een waardig afscheid vaak geen sprake is. Wat maken ze toch allemaal mee in de eerste vuurlinie, de patiënten, de nabestaanden en de medische hulpverleners? Niet te bevatten.

Maar goed, de reacties van de andere mensen op dit virus en al zijn gevolgen voor het maatschappelijke leven, zijn dus heel erg verschillend. We hebben natuurlijk de (soms zelfs gewelddadige) hamsteraars gezien in de eerste weken van de crisis, terwijl iedere supermarkt zei dat er genoeg van alles was. Fascinerend. Ook waar het niet nodig is, gaan mensen dus overlevingsdingen doen. Of ze gaan juist dingen laten. Waar de overheid alleen die 1,5 meter afstand tussen mensen eist, zijn er heel veel mensen die helemaal niet meer buiten komen, of die geen afspraken meer maken met vrienden of familie.

En hoe reageer jij op deze nieuwe werkelijkheid? Ben jij gegrepen door de angstmachine en check je meerdere keren per dag het nieuws? Beperk je jezelf in alles? Hoe ga je om met je isolatie thuis, alleen of samen met je gezin? Hoe ga je om met het stilgevallen sociale leven? En je werk, hoe veel energie slokte dat op? Bracht het je stress? En kun je die stress nu loslaten, of ga je maar door? Of had je juist heel inspirerend werk, en baal je dat je die nu niet kunt uitoefenen? En dan de belangrijkste vraag: Besef je dat je vrij bent om zelf te kiezen hoe je reageert op wat je dan ook meemaakt?

Mogelijkheden juist door het nu
Als je ineens veel meer oningevulde tijd hebt, krijg je onherroepelijk te maken met de uitdaging hoe je daarmee om moet gaan. Ervaar je de vrijheid als iets wat je goed kunt gebruiken en geniet je ervan? Of verveel je jezelf en weet je niet wat je ermee aan moet? Er zijn natuurlijk talloze manieren om jezelf een beetje zinloos bezig te houden en je tijd te doden. Maar als je accepteert dat je stilgezet en uit je normale modus gehaald bent, dan opent zich een nieuwe wereld in jezelf, de wereld van het ‘zijn’. Daar zit je persoonlijke en zingevende creativiteit en je levenslust, waarmee je spelenderwijs jezelf (beter) kunt leren kennen. Ik heb ooit iemand ontmoet die elke week iets deed wat ze nog nooit had gedaan. Alleen het stilstaan bij wat je zou willen doen al, kan je heel mooie dingen brengen.

Misschien kun je eindelijk eens goede gesprekken voeren met je kinderen en/of je levenspartner, een ‘luxe’ waar je normaal te weinig tijd voor hebt, of vrijmaakt. Ga ervoor! Dit is hèt moment waar jullie in het geheim op hebben gewacht. Het voorkomt niet alleen veel ellende of afstand, het verdiept juist de verbinding met elkaar. Er is wel moed voor nodig om de eerste stap te zetten…, maar waarom zou je dat niet hebben? Het is zo veel bevredigender dan de tijd opvullen met niks memorabels, en wachten totdat deze kans weer voorbij is.

Het is ook mooi om te zien dat veel mensen die hun normale werk niet meer kunnen doen, creatieve oplossingen zoeken. Ik hoorde dat iemand een quarantaine diner voor 2 personen in een caravan aanbiedt. Restaurants zijn take-aways geworden. Workout trainingen gaan via Youtube en interactieve apps. En de TV zendt nostalgische programma’s uit. (Ik zit nog te wachten op Wintergasten met Desmond Tutu. En jeetje wat keek ik toch veel sport. Heerlijk om nu weer zo veel extra tijd te hebben!) Bij de meeste creatieve oplossingen wordt veel gebruik gemaakt van de social media. Voor dat functionele contact zijn de social media veel meer geschikt dan voor het persoonlijke contact wat mij betreft. Misschien dat deze contactcrisis ons wel gaat helpen om bewust te worden van onze behoefte aan echt, levend, natuurlijk en fysiek contact. Daar kan wat mij betreft niks tegenop. En wat ik je als toetje ook nog graag mee wil geven: Blijf vooral genieten. Het is heel gezond en het mag gewoon!

Deze tijd kun je ook heel goed gebruiken om stil te staan bij jezelf en hoe jij in elkaar zit. Daarover schrijf ik meer in mijn volgende corona-stukje. Ben je geïnteresseerd? Volg deze blog dan of geef je op voor mijn mailinglijst via: steffromcreek@gmail.com.

En ter afsluiting, hieronder vind je mijn eigen creatieve oplossing, geïnspireerd door de corona-crisis:

Ik ben op het idee gekomen om online een cursus voor zelfcoaching te gaan aanbieden. Het zou zo goed inspelen op deze situatie van gedwongen veranderingen en isolatie waar velen van jullie nu mee te maken hebben. Het schrijven met de pen in een fysiek dagboek kan je zelfbewustzijn helpen groeien. Deze manier van schrijven die ik ook bij authenticiteitscoaching aanbied, helpt je om jezelf te uiten, jezelf beter te leren kennen, beter met jezelf om te leren gaan en om je (dagelijkse) ervaringen te verwerken. Heb jij daar interesse in? Ik zou even wat technische zaken moeten organiseren, maar bij genoeg interesse, doe ik dat graag.

Als het je aanspreekt, meld je dan aan via steffromcreek@gmail.com. Informatie over inhoud, vorm en kosten krijg je dan zodra ik meer weet.

www.globalsoul.nl

Dit bericht werd geplaatst in Global Soul Column en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Leven ten tijde van corona: deel 1

  1. Hester zegt:

    Ha geschiedschrijver van het nu!

    Wat een prachtige column, Stef! Verhelderend, herkenbaar en hartverwarmend. Dankjewel!

    Ik ben blij dat er iemand zoals jij bestaat om mensen te inspireren, nu en altijd, vanuit vrijheid te doen wat goed is.

    Hester

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s